Op een mooie Pinksterdag, als het even kon, liep ik met m’n zoontje aan het handje op de heide wat te kuieren in de zon. Gingen onze vliegers vliegen, samen rennen, eindeloos, kijk nou toch wat gaat ie hoog, hou de lijn goed strak en kijk omhoog.
Papa is je grote held, papa is de baas. Papa is een duidelijke mengeling van onze lieve Heer en Sinterklaas. Kijk hij heeft een briefje, een rood briefje, Papa stuurt ‘t recht omhoog. Op een mooie Pinksterdag, en we houden ‘t nog droog.
Als m’n ventje groter wordt, kerel in de dop. Zou je ‘m na al die jaren willen zeggen “pak je vlieger, dan laten we ‘m samen op”. Heb u dat nou ook mevrouw, jawel mevrouw, precies als iedereen, op een mooie Pinksterdag, sta je plots alleen.
Morgen kan hij dokter zijn, misschien wel advocaat, hij kan ook een behanger zijn of wie weet wel een soldaat, papa kan gaan smeken en gaan preken tot hij purper ziet, papa zegt “Jongen ga nou mee, de hei weer op”, maar hij luistert niet.
Papa is een zielepiet, papa is een nul, papa is er enkel en alleen maar voor de centen en dat vliegeren is flauwekul.
Toch hoop ik dat ik vaker met m’n jongen aan het handje lopen mag, op net zo’n mooie Pinksterdag… zo’n mooie Pinksterdag!
This is the smallest room in our small house. And it’s packed with books. Books and photo’s about the war. Not that I’m that interested in war itself. But i am fascinated by the people who fought it. What started with writing a letter to one of those men, Wild Bill Guarnere of the 101st AB Div, 506 PIR, E-co, developed into a hobby that is totally out of control now. In a positive way. I’ve written more letters over the years. To US, Polish, British and Canadian veterans. And a few Germans as well. Most of them replied. Long letters, with personal war accounts, photo’s and even books. Even better than the letters were the ‘meet and greets’ with returning veterans at Arnhem, Eindhoven and Normandy. To shake a hand that once tossed grenades during the assault at Brecourt Manor. To look into eyes that have seen the greatest Armada in the air ever assembled during operation Market Garden. It does something to me each and every time I meet – and thank – a veteran. And at home… I have this room. It’s too small, too small for such big names.
Just an ordinary homemade movie, shot on a lazy saturday afternoon. Boys, one of them is mine, playing football together. Some of them have a real talent for football (notice that three of the four little men are ‘lefties’). They play like there’s really something at stake.
Well, some of them do. Others (and I won’t mention names here) are just happy to be on the field. They don’t know what the score is, they sometimes forget in which team they play… they’re just happy and enjoy the moment (Carpe Diem!). And when you’re happy, no one has to tell you how to cheer and celebrate a goal. Pure happiness in (slow) motion! If you want to learn everything there’s to learn about The Joy of Cheering… just watch this video and focus on minut 00:50 to minut 01:18.
We went to a “Wouter Berns” exposition last weekend. Wouter is the partner of an ex-collegue and a true artist in my opinion. One who mastered the ‘old school’ skills instead of starting with ‘abstract nonsense’ from the beginning and call it art. An artist, who has always been able to sell his work. And that’s not surprising. His paintings tell stories. Skillfully made art, with humor and surprise hidden inside. Watching his work, makes me happy. We had the chance and went to his “Canada in charcoal” exposition in his house-gallery in Kampen. The charcoal-paitings were great, as expected, but I discovered something else there… and that is that I’m still in love with his older work. One piece in particular: “Moby Dick en de Elfstedentocht” (Moby Dick and the Eleven Cities Tour).
It’s still for sale. For a rather reasonable price as well. The problem is… can’t miss the money now. So I’ll buy myself a lotery ticket this month and promise this to myself, to Wouter and to Moby: winning = buying! For those who’d like to see more of Wouter Berns’ work, click here.
Kijk … daar worden we nou een beetje koud van. Niet blij. Niet bang. Maar koud… van woede over zoveel stupiditeit. En ‘dat’ hangt tegenwoordig dus gewoon in mijn dorp. Mijn overigens zeer ‘blanke’ dorp… geen hoofddoek te bekennen buiten het asielzoekerscentrum dat op korte termijn zal worden gesloten. Nou is het levensgevaarlijk om in de openbaarheid van een blog over politiek te praten, maar ik durf te bekennen dat ik eerder ‘rechts’ en ‘liberaal’ ben dan ‘links’. Maar de rechterkant van rechts slaat een beetje door. De al te opzichtige link die deze afzender (voorpost.org) zowel grafisch als inhoudelijk durft te leggen met het failliete gedachtengoed van de SS en de NSB, getuigt niet alleen van smakeloosheid. Maar vooral van een schreinend gebrek aan historische besef. Het is allemaal oude theorie die - ingehaald door de gruwelijke werkelijkheid van de jaren ’39 – ’45 – echt geen ‘tweede kans’ verdient in deze tijd. Dromen en streven naar een blank-homogeen continent is anno nu net zo kansloos als anno ‘bange jaren ’30′. Uit nieuwsgierigheid ben ik de site nog even gaan bekijken. Keurige site. Compleet met tekst en uitleg over de doelstellingen, de activiteiten (ze hebben zelfs zang-bijeenkomsten), mooie foto’s van spannende vlaggen op hoge toppen van blanke duinen, en de nodige videootjes. Maar hoe fatsoenlijk het taalgebruik ook is, en hoe netjes en opgeruimd de website oogt… stront blijft stront al staat er nog zo’n trots Voorpost-vlaggetje bovenop. De wortels van Voorpost lijken overigens Belgisch te zijn. Al zullen ze het zelf liever Vlaams noemen, want ze zijn ook zwaar anti-Belgisch. De ellende is volgens Voorpost begonnen in de jaren 1830, toen de Zuidelijke Nederlanden zich losmaakten van de Noordelijke. Volgens Voorpost was dit een Frans(talig) complot. Dat ook dit ‘feit’ onjuist is (de Vlaamstalige katholieken wilden net zo graag van de protestante Willem I en z’n familie af als hun Franstalige landgenoten) vergeten we voor het gemak maar even. Enfin… (eh, Awel), ik wens Voorpost vanaf deze plaats veel wijsheid toe in hun heilige streven de Nederlanden weer te verenigen. Maar mag ik daaraan het vriendelijke verzoek toevoegen om de communicatie voortaan gewoon via de website te laten plaats vinden, zodat de elektriciteitshuisjes hier ter plaatse blank, rein en verschoond van pulp blijven. Merci en saluteketjes.
Dit is Lejo. Ik kende ‘m al van TV natuurlijk. Maar trof ‘m tot m’n aangename verrassing aan bij ons om de hoek, waar z’n bedrijfsautootje staat. Lejo is dus een buurtgenoot! De handjes wonen vlak bij thuis. Geweldig… Ik raakte nog meer gefascineerd door Lejo. Hoe zou een Lejo-show er in werkelijkheid uit zien? Zoals wel vaker, bracht youtube het antwoord. Lejo Live… dat moet ik binnenkort toch eens gaan meemaken. Misschien mag ik met ‘m carpoolen.
It’s 20.30 local time. We’ve had two races till now. First one started at eight, so yes… the 10.000 meter skating lasts for about 15 minutes each race. If you’re not Dutch, you probably think that watching grass grow is more interesting than watching this, the 10.000 m. Well, let me tell you this: you’re completely wrong. Watching the 10.000 meters speedskating on ice, is like meditating on the highest level. Watching the rounds, the rhytm of the legs, the “flat” round-times, trying to calculate what their finishing time will be… it somehow takes your subconscience to another level.
Christiansen (Norway) and Druszkiewizc (Poland)… bot a “31,4″ in this lap.
And it all looks so easy and smooth. It’s like they’re skating on a sunday afternoon, having all the time in the world. How different the facts are. Skating a 10,000 is very painfull. The cold, dry air sets throat and lungs on fire. There’s a constant tension on the legs, especially the upper legs, which makes you want to rise your body. But you can’t… you have to keep ‘low’, bended knees, upperbody low. With still over 6,000 torturing meters wating for you.
A “33,6″, he loses more than 2 seconds in this lap…
10.000 meters is the equivalent of 25 olympic arena laps. Skating at a speed of over 40 km’s per hour, round after round after round. For someone who doesn’t know much about skating, it looks like the speedskaters are racing eachother. That’s not true. The battle on the ice is a personal one. Your opponent is of no importance. He has his own race to skate. Just like you. There’s only one enemy, and that’s your own body and mind. Both keep telling you that you should slow down. That you should stand up. That another 14 rounds are totally out of the question. And that there are so many other – less painfull – sports you can do, like Curling for instance.
“If he can hold it like this, he’ll finish in a time just above the 13.20 or 13.25 perhaps…”
The third race is finished. Five more races to go. But not right away. First there is the ‘dweil pauze’ (mobbing pause). It makes the ice ‘clean’ again. The white layer that appears after a few minutes, is shaven off. It gives us, ice-lovers, the opportunity to relieve ourselves, stretch our legs and have a drink. After the mobbing the ice looks like a mirror again.
O.k. Time for the fourth race… if we sit this one through, we finally get to see the first Dutchman. That might not be so special in other sports or on other distances perhaps, but on the ’10.000 meters’ a Dutchman is always special for Dutchmen can fly. On ice. I’ll leave you all for now… so I can concentrate completely on those last few races. I’ll bet my blog for it, that a Dutchman will win this ‘distance’.
12 hours later. No Dutch winner! Sven was on “Olympic course” when the unthinkable happened: he missed a turn! He took the inside, where he should have taken the outside turn. His coach – Kemkers – gave him the wrong instructions a few seconds before. Disqualification. A lost dream for Sven. A whole country in shock. And one very happy Korean skater. And for me… I’m no good in betting.
You don’t have to travel far to taste the world. Tonight, we discovered the world on a 20 minutes driving distance: Dara in Amersfoort. What a great place for a Mediterranean or Asian meal. Informal atmosphere and interior, a good mix between ‘authentic’ and ‘temporary’, reasonable priced and friendly service. We went for the ‘Tajine’ with lambsmeat and pumpkins, had some delicious Turkish bread to go with it, finished our meal with fresh baklava and ice and combined the lot with South African red wine and coffee. Great place, they’ll see more of us soon!
Klokken van Maarten Baas (ontwerper, designer, kunstenaar). Daar kun je toch uren naar turen! Op youtube diverse andere voorbeelden van ‘real time’ klokken van Baas. Deze Sweeper mijn absolute favoriet!
Earth Hour… lights off for one hour, as a statement for Mother Earth and the danger of global warming. An initiative of WWF. Countries and cities all over the world are participating. Don’t forget… March the 27th, lights off!
Today, we’ve made this poster for WNF Netherlands. It still is a proposal, we are not sure yet if this will be this years material. Let’s hope so… for owls are always beautiful!
